ÇOCUĞUMU YENİDEN YETİŞTİRMEM

MÜMKÜN OLSAYDI

* Ona işaret parmağımı kaldırıp yasaklar koymak yerine, parmaklarıyla resim yapmayı öğretirdim.

* Hatalarını daha az düzeltir, onunla daha çok yakınlık kurmaya çalışırdım.

 * Onu sadece gözlerimle izler, saat kısıtlamaları koymazdım.

 * Daha bilgili olmaya çalışır, daha çok şefkat gösterirdim.

 * Onunla daha çok yürüyüşlere çıkar, uçurtmalar uçururdum.

 * Ona karşı ciddi bir tavır içinde olmak yerine, onunla oyun oynardım.

 * Onunla kırlarda koşar, yıldızları seyrederdim.

 * Onunla daha az çekişir, ona daha çok sarılırdım.

 * Önce benlik saygısı kazanmasını sağlar, sonra bir ev almaya çalışırdım.

 * Ona her zaman katı davranmaz, onu daha çok onaylar ve yüreklendirirdim.

 * Güç konusunda daha az ders verir, sevgi konusunda daha çok şey öğretirdim.

ÇOCUKLUK

Affan dedeye para  saydım,

Sattı bana çocukluğumu.

Artık ne yaşım var ne de adım;

Bilmiyorum kim olduğumu.

Hiç bir şey sorulmasın benden;

Haberim yok olan bitenden.

Bu bahar havası, bu bahçe;

Havuzda su şırıl şırıldır.

Uçurtmam bulutlardan yüce,

Zıpzıplarım pırıl pırıldır.

Ne güzel dönüyor çemberim;

Hiç bitmese horoz şekerim

CAHİT SITKI TARANCI

ANNE NE YAPTIN

Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı?

Sanki karnında fazla yaramazlık mı ettim?

Senden istemiyordum ne tacı ne sarayı

Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim.

Bir kere doğurdunsa sonra niçin büyüttün?

Kundakta beşikte de bir zahmetim mi vardı?

Koynundan niçin attın yavrunu bütün bütün.

Bilmiyor muydun ki o yalnızlıktan korkardı?

Sütünden tatlı mıdır anne sanki bu hayat?

Bana sorsana anne yaşamak bir hüner mi?

El aç yalvar gündüze geceye boyun uzat

Bu uğurda bir ömür çürütmeye değer mi?

Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim

Anne istemiyordum ne tacı ne sarayı

Anne karnında fazla yaramazlık mı ettim?

Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı?

CAHİT SITKI TARANCI